Γέφυρες

Κτίστηκαν οι γέφυρες της εξάρτησης, ή μάλλον, μας τις έκτισαν,
και δεν φτάνει αυτό, τώρα θέλουν να τις περάσουμε.
Παρασυρμένοι από το άγνωστο μίγμα της τύχης και του όχλου.
Τι ειρωνεία, η γέφυρα στέκει, γιατί κτίστηκε να αντέχει … το βάρος.

Και αν κανείς παραστρατήσει, αν η δύναμη της ψυχής του τον οδηγήσει αλλού,
τότε βλέπει με άλλο μάτι τα βάθη μιας ανεξάρτητης ύπαρξης.
Μακριά από τις γέφυρες της ανελευθερίας, εκεί το ύψος ζαλίζει,
και η ζάλη παίρνει και φέρνει ανθρώπους άλογους, εξαρτημένους.

Άμα κανείς καταφέρει να περάσει τη γέφυρα,
που σχεδόν όλοι το καταφέρνουν αργά ή γρήγορα,
τότε η γέφυρα της υποκρισίας καταρρέει, γιατί δεν χεριάζεται πλέον.
Καταρρέει φυσικά γιατί της αξίζει να καταρρεύσει.

Η άλλη πλευρά όμως γελά, γελά και κοροϊδεύει μόνη.
Οι γέφυρες κτίζονται για να ενώνουν το κόσμο του αποδεκτού και του απαράδεκτου,
της ηθικής και της πλασμένης ηθικής.
Αυτοί που δεν πέρασαν την γέφυρα, αυτοί που επέλεξαν να μείνουν μόνοι,
ξέρουν την αλήθεια, την πραγματική αλήθεια, και πονάνε.

Πονάνε για τους άλλους, που νομίζουν πως ξέρουν ... οίκτος.
Είναι όμως θέμα επιλογής; είναι θέμα άρνησης ή αντίστασης;
Οι γέφυρες των κόσμων, των δικών μας κόσμων, δεν θα απαντήσουν,
δεν μιλάνε, μόνο ακούνε και οδηγούν το πλήθος ... και το ζαλίζουν.
Κι όταν κάποιος προσπαθήσει να περάσει στο αλλού, με άλλο τρόπο,
τότε τον πνίγουν ... οι γέφυρες.

Είναι τελικά επιλογή, επίπονη επιλογή.


29 Μαρτίου 2005

Ταξίδι

Ανατέλλει ... η πλώρη των ονείρων σε μια θάλασσα πόθων ... χαμένος

Ανατροπή, η λύση των ανθρώπων που ζουν

Απόσταση, η διάθεση παράλληλης ύπαρξης

Απρόβλεπτη ζωή, προβλέψιμοι άνθρωποι,
ένα ταξίδι στην άκρη του ματιού,
ένας μικρόκοσμος διακοσμημένος με μνήμες.

Ψάχνοντας εσένα, που είσαι κοντά όταν όλα φαίνονται μακρινά,
που ανατέλλεις και εσύ σαν καινούργια μέρα, μια ωραία μέρα.

Η παράνομη απήχηση του απαγορευμένου, του δειλού

να ενοχλεί την παρατημένη φτηνή ψεύτικη αλήθεια,
και εσύ, να βλέπεις ... απλά να βλέπεις.

Αντίθεση, ζώντας έξω από την υποκρισία της υπόδουλης ανοχής

Αναπνοή για μένα, τα φωτεινά απύθμενα σου μάτια, χωρίς τέλος

Αντίσταση στο υπαρκτό, στο κοινό και στο ίδιο.
Να μην μείνει ποτέ τίποτα.
Να δούμε ποιος θ’αντέξει υποχωρώντας.

Ανάτειλε.


Νοέμβριος, 2004

Χωρίς Όρια

...βροχής ξημέρωμα στις αδυναμίες της νιότης,
η αδυναμία της ύπαρξης δεσμευμένη στην πραγματικότητα
και της πονεμένης ματιάς το ξαφνικό ρίγος
ατελείωτα γοργά αδυσώπητα αμαρτωλά.

Η συνωμοσία του ονείρου στα φανταχτερά χρώματα της μέρας
νιώθει μόνη στην άβυσσο της πολεμικής αναταραχής.

Η ανυπαρξία της ύλης, το ράπισμα της εικόνας ο εχθρός μου.

Το κόκκινο το μαύρο το γκρίζο, χρώματα και οσμές
δεν μπορώ δεν αντέχω δεν είμαι

ΖΩ