Nύχτα Γιορτής

Νύκτα γιορτής όταν γνώρισα την ζωή,
μέσα στην καρδιά της καθημερινότητας,
ενάντια στις προβλέψεις και τα μάτια
του περίγυρου ...

Νύκτα γιορτής όταν γνώρισα εσένα,
που μου έδειξες ότι είμαι για μένα,
για να μπορώ να ζω ελεύθερος, ίσως
και μακριά από ‘σένα...

Ωραία νύκτα γιορτής όταν έζησα,
όταν μπήκα στο ποτάμι της αυγής
που με περίμενε τώρα χρόνια, και
με σπρώχνει σε άλλους κόσμους...

Δυνατή νύκτα γιορτής όταν γλέντησα,
τραγούδησα και έπαιξα μαζί σου ξανά
μέχρι που έφυγες, αφήνοντας την
λάμψη των ματιών σου στο σκοτάδι...

Νύκτα γιορτής από τότε μέχρι τώρα,
σ'ένα χορό ανέμων, γλέντι ξωτικών
όπου η σκληρή ζωή δεν έφτασε ποτέ,
ίσως και ν’άλλαξε...

Νύκτα γιορτής τώρα που γράφω, και
θέλω ξανά εσένα, που ζεις μόνο τις
χαρούμενες βραδιές στις ακρογιαλιές της
γαλήνης, σ’αγαπώ...


Γενάρης, 2004

Γιός του Φεγγαριού

Έχει νυχτώσει και πάλι καταμεσής της μέρας…
Τα δάκρυα του λυπημένου ορίζοντα, πέφτουν σαν βροχή
στα βάθη των ωκεανών, στα μακρινά μέρη της άγονης σιωπής …
Όλα μοιάζουν ίδια και βαρετά, ασυνήθιστα καθημερινά
ωσάν ο κόσμος να μην αλλάζει, ωσάν τα δάκρυα του
να πήγανε χαμένα.

Ο Γιος του Φεγγαριού, η αντίθεση στην οντότητα του χάους,
ο πόλεμος ενάντια στο απλό, το ίδιο, το άθλιο…
Ήταν γι’αυτόν ένα πανηγύρι ζωής και αντίθεσης, μια χαρούμενη
φάλαγγα μωσαϊκών που δεν σταματάει ποτέ, αλλά περπατά
απρόσκοπτη στα άβατα λιβάδια του εγώ…

Ο Γιος του Φεγγαριού, μαζί με τα άλλα της ζωής τα παράξενα,
τα διαφορετικά, κρατώντας στο χέρι τις πληγές του πλήθους,
χαμογελά ευτυχισμένος χορεύοντας ξέφρενα σε ρυθμούς
ακόμα και ξένους, κι όμως μπορεί…

Δεν τον σταματάει κανείς, δεν μπορεί να τον σταματήσει,
ούτε καν να τον αγγίξει … ντυμένος με φανταχτερό γκρίζο
μετάξι, προστάτης του ωραίου, ιππότης της χαράς, τραγούδι
του ονείρου…

Ο Γιος του Φεγγαριού, ελεύθερος και συνάμα δυνατός
κυρίαρχος του άδικου παιχνιδιού…

Ο Γιος του Φεγγαριού … ο μεγάλος κρυμμένος εαυτός σου …


Φεβρουάριος, 2004
Εμπνευσμένο από το τραγούδι «Hijo de la Luna», Mario Frangoulis
Στίχοι-Μουσική: José María Cano

Ποτέ

Ζητώ τα όνειρα που ξεχάστηκαν
όταν μου είπαν ότι μεγάλωσα
Ζητώ την απρόσμενη χαρά των τραγουδιών
που έχασα όταν ωρίμασα.

Παιχνίδι, ξεχασιά και μια μικρή μπάλα
που χάθηκε ... μια κούνια που έσπασε.
Τα δώρα του χρόνου λίγα,
τα δώρα της ζωής ακόμα πιο λίγα...

Η σπίθα υπάρχει, μπορώ να γίνω
ακόμα παιδί, να ζήσω σήμερα, κάθε στιγμή
κάθε ώρα είναι για μένα, ένα σύμπαν ολόκληρο.
Θέλω να μου ανήκουν τα πάντα...

Το βράδυ, πριν κλείσω τα μάτια,
ξέρω ότι έζησα, και θα ζω και την επομένη
ξέροντας ότι έζησα την προηγούμενη ..
και δεν θα πεθάνω ποτέ!