Μια Μέρα Ζωής

Η ζωή είναι ωραία ...

Κάθε πρωί ξυπνά με χρώματα αφοπλιστικά,
Τραγουδά με τραγούδια αλλιώτικα,
Χορεύει χορούς ξεχασμένους

Η ζωή είναι εδώ ...

Ανάμεσα μας, φευγάτη κι όμως αληθινή,
Που φέρνει στο νου θύμησες, κάθε τόσο, αναμνήσεις παλιές,
Που τρέχει μπροστά, πάντα μπροστά, μ'ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Η ζωή δεν φεύγει ...

Επιμένει και νικάει, αγωνίζεται, παλεύει,
Δεν σταματάει ποτέ, ούτε για μια σπιθαμή χρόνου
Μένει όμως, στις καρδιές των ανθρώπων που την ονειρεύονται ...

Η ζωή προσπερνά ...

Αφήνει πίσω στιγμές, αισθήματα, δάκρυα, όνειρα
Δεν τα ποδοπατάει όμως, τους δίνει ανάσα και πνοή
Τα φέρνει στο φώς, τα κάνει αληθινά δικά της

Η ζωή τα βλέπει όλα ...

Τα καλά, τα ωραία, τα κακά και τα μαύρα,
΄Ομως δεν μετανιώνει, γιατί ξέρει, ξέρει πολλά,
Γιατί Ζωή σημαίνει Ελπίδα χωρίς όρια,
Γιατί Ζωή σημαίνει Όνειρο
Γιατί Ζωή σημαίνει απλά ζωή πλημμυρισμένη από φώς ...

19 Νοεμβρίου 2006

Χορεύοντας με τους Λύκους

Σπαρακτικές κραυγές, μοναξιά και σελήνη.
Η νύχτα φαντάζει ατέλειωτη στη χώρα των λύκων.
Λυσσασμένοι, αλλά περήφανοι, κυνηγούν τα θύματά τους
καθώς και τη ζωή που τους έταξαν να ζήσουν.

Ανησυχίες ξένες, ζωγραφισμένες στα γκρίζα τους μάτια.
Το πάθος, η αγωνία και ο τρόμος, το ένστικτο, το ζώο.
Δεν γνωρίζουν όρια, δεν υπάρχουν όρια.
Είναι απλά η ελευθερία της νύχτας. Ολέθρια.

Για τους υπόλοιπους οι νύχτες με σελήνη είναι ονειρικές,
Γι’αυτούς, οι νύχτες είναι βίαιες, απρόσμενες, αλλοπρόσαλλες.
Το συναπάντημα με την ανθρωπόμορφη πραγματικότητα
τους φοβίζει, κι όμως, την κατασπαράζουν.

Νύχτα, παθιασμένη νύχτα,
στα όρια της αντοχής και της αυτοπεποίθησης,
το μέτρο της ζωής και των άλλων καταρρέει.
Η κατατρεγμένη αλήθεια των ονείρων μας ουρλιάζει.

Δώστε στους λύκους, τους γκριζωπούς ελεύθερους λύκους
μια ευκαιρία ανάμεσα μας.
Χορέψτε μαζί τους ωσάν η νύχτα να μην τέλειωνε ποτέ.
Οι λύκοι είναι όντως ελεύθεροι.

Και ποιος ξέρει, ποιος μπορεί να κρίνει,
ίσως ο δικός μας κρυμμένος λύκος, με τα γκρίζα μάτια
γεμάτα φωτιά και αλήθεια, να διαπεράσει, να κατασπαράξει
ακόμα και την ίδια την νύχτα ... και θα αρχίσει να χορεύει.

Πρίγκιπες

Σκιές ανθρώπων, ανθρώπων ξένων αλλά ψεύτικων
που καραδοκούν κρυμμένοι στο ψέμα, την υποκρισία, το πάθος.

Δεν είναι αυτή η ζωή για πρίγκιπες,
που ξυπνούν με την αλήθεια στο στόμα,
τραγουδώντας τη χαρά,
ζώντας ανάμεσα στις ηλιαχτίδες ενός ήλιου αληθινού.

Πρίγκιπες και «πρίγκιπες», ζωντανοί και νεκροί,
άνθρωποι και ηθοποιοί,
η σκηνή αυτής της ζωής τους χωράει όλους,
οι χάρτινοι πύργοι φαντάζουν επιβλητικοί αλλά κρύβουν τη βρώμα,
τη μπόχα, το καμένο δέρμα.

Δεν είναι αυτή η εποχή για πρίγκιπες,
που ξέρουν να αγαπούν και να φιλεύονται,
που εξερευνούν τα μυστικά της ζωής, που τολμούν και ξεχωρίζουν,
που σπίτι τους είναι μόνο ολόκληρη η οικουμένη,
μαζί με τα σάπια της τα μέρη.

Υπάρχει μόνο η ελπίδα, χαραγμένη με αίμα βαθιά στη ψυχή,
που κλαίει και φωνάζει ότι τα πιο ψεύτικα, τα πιο μικρά θα πέσουν,
η άνοιξη θα ανθίσει και τα πουλιά θα λαλήσουν ακόμα και στα σάπια τα μέρη.

Κάθε σπιθαμή χαράς, κάθε χαραμάδα ελπίδας,
κάθε ροδοπέταλο ευτυχίας,
έχει φτιαχτεί μόνο για τους πρίγκιπες.
Για να μπορούν να αρμενίζουν ξέγνοιαστοι,
πραγματικοί και αιθέριοι στα κατακόκκινα πέλαγα της αλήθειας.

Όλοι θέλουμε να γίνουμε πρίγκιπες,
αλλά μόνο μερικοί θα αντέξουν να γίνουν.
Τα καρκινώματα της ψευτιάς πολλαπλασιάζονται αλλά δεν κερδίζουν,
δεν θα αφήσουν οι πρίγκιπες να κερδίσουν.

Οι πρίγκιπες συνθλίβουν, διαλύουν, εξαερώνουν τα σάπια τα μέρη,
και τότε οι χάρτινοι πύργοι πάντα καταρρέουν,
τα καρκινώματα σκοτώνουν τα υποκριτικά σώματα,
και το μόνο που απομένει είναι οι πραγματικοί άνθρωποι.

(προσεκτικά από τους "Πρίγκιπες")

10 Σεπτεμβρίου, 2005