Πρίγκιπες

Σκιές ανθρώπων, ανθρώπων ξένων αλλά ψεύτικων
που καραδοκούν κρυμμένοι στο ψέμα, την υποκρισία, το πάθος.

Δεν είναι αυτή η ζωή για πρίγκιπες,
που ξυπνούν με την αλήθεια στο στόμα,
τραγουδώντας τη χαρά,
ζώντας ανάμεσα στις ηλιαχτίδες ενός ήλιου αληθινού.

Πρίγκιπες και «πρίγκιπες», ζωντανοί και νεκροί,
άνθρωποι και ηθοποιοί,
η σκηνή αυτής της ζωής τους χωράει όλους,
οι χάρτινοι πύργοι φαντάζουν επιβλητικοί αλλά κρύβουν τη βρώμα,
τη μπόχα, το καμένο δέρμα.

Δεν είναι αυτή η εποχή για πρίγκιπες,
που ξέρουν να αγαπούν και να φιλεύονται,
που εξερευνούν τα μυστικά της ζωής, που τολμούν και ξεχωρίζουν,
που σπίτι τους είναι μόνο ολόκληρη η οικουμένη,
μαζί με τα σάπια της τα μέρη.

Υπάρχει μόνο η ελπίδα, χαραγμένη με αίμα βαθιά στη ψυχή,
που κλαίει και φωνάζει ότι τα πιο ψεύτικα, τα πιο μικρά θα πέσουν,
η άνοιξη θα ανθίσει και τα πουλιά θα λαλήσουν ακόμα και στα σάπια τα μέρη.

Κάθε σπιθαμή χαράς, κάθε χαραμάδα ελπίδας,
κάθε ροδοπέταλο ευτυχίας,
έχει φτιαχτεί μόνο για τους πρίγκιπες.
Για να μπορούν να αρμενίζουν ξέγνοιαστοι,
πραγματικοί και αιθέριοι στα κατακόκκινα πέλαγα της αλήθειας.

Όλοι θέλουμε να γίνουμε πρίγκιπες,
αλλά μόνο μερικοί θα αντέξουν να γίνουν.
Τα καρκινώματα της ψευτιάς πολλαπλασιάζονται αλλά δεν κερδίζουν,
δεν θα αφήσουν οι πρίγκιπες να κερδίσουν.

Οι πρίγκιπες συνθλίβουν, διαλύουν, εξαερώνουν τα σάπια τα μέρη,
και τότε οι χάρτινοι πύργοι πάντα καταρρέουν,
τα καρκινώματα σκοτώνουν τα υποκριτικά σώματα,
και το μόνο που απομένει είναι οι πραγματικοί άνθρωποι.

(προσεκτικά από τους "Πρίγκιπες")

10 Σεπτεμβρίου, 2005

Γέφυρες

Κτίστηκαν οι γέφυρες της εξάρτησης, ή μάλλον, μας τις έκτισαν,
και δεν φτάνει αυτό, τώρα θέλουν να τις περάσουμε.
Παρασυρμένοι από το άγνωστο μίγμα της τύχης και του όχλου.
Τι ειρωνεία, η γέφυρα στέκει, γιατί κτίστηκε να αντέχει … το βάρος.

Και αν κανείς παραστρατήσει, αν η δύναμη της ψυχής του τον οδηγήσει αλλού,
τότε βλέπει με άλλο μάτι τα βάθη μιας ανεξάρτητης ύπαρξης.
Μακριά από τις γέφυρες της ανελευθερίας, εκεί το ύψος ζαλίζει,
και η ζάλη παίρνει και φέρνει ανθρώπους άλογους, εξαρτημένους.

Άμα κανείς καταφέρει να περάσει τη γέφυρα,
που σχεδόν όλοι το καταφέρνουν αργά ή γρήγορα,
τότε η γέφυρα της υποκρισίας καταρρέει, γιατί δεν χεριάζεται πλέον.
Καταρρέει φυσικά γιατί της αξίζει να καταρρεύσει.

Η άλλη πλευρά όμως γελά, γελά και κοροϊδεύει μόνη.
Οι γέφυρες κτίζονται για να ενώνουν το κόσμο του αποδεκτού και του απαράδεκτου,
της ηθικής και της πλασμένης ηθικής.
Αυτοί που δεν πέρασαν την γέφυρα, αυτοί που επέλεξαν να μείνουν μόνοι,
ξέρουν την αλήθεια, την πραγματική αλήθεια, και πονάνε.

Πονάνε για τους άλλους, που νομίζουν πως ξέρουν ... οίκτος.
Είναι όμως θέμα επιλογής; είναι θέμα άρνησης ή αντίστασης;
Οι γέφυρες των κόσμων, των δικών μας κόσμων, δεν θα απαντήσουν,
δεν μιλάνε, μόνο ακούνε και οδηγούν το πλήθος ... και το ζαλίζουν.
Κι όταν κάποιος προσπαθήσει να περάσει στο αλλού, με άλλο τρόπο,
τότε τον πνίγουν ... οι γέφυρες.

Είναι τελικά επιλογή, επίπονη επιλογή.


29 Μαρτίου 2005

Ταξίδι

Ανατέλλει ... η πλώρη των ονείρων σε μια θάλασσα πόθων ... χαμένος

Ανατροπή, η λύση των ανθρώπων που ζουν

Απόσταση, η διάθεση παράλληλης ύπαρξης

Απρόβλεπτη ζωή, προβλέψιμοι άνθρωποι,
ένα ταξίδι στην άκρη του ματιού,
ένας μικρόκοσμος διακοσμημένος με μνήμες.

Ψάχνοντας εσένα, που είσαι κοντά όταν όλα φαίνονται μακρινά,
που ανατέλλεις και εσύ σαν καινούργια μέρα, μια ωραία μέρα.

Η παράνομη απήχηση του απαγορευμένου, του δειλού

να ενοχλεί την παρατημένη φτηνή ψεύτικη αλήθεια,
και εσύ, να βλέπεις ... απλά να βλέπεις.

Αντίθεση, ζώντας έξω από την υποκρισία της υπόδουλης ανοχής

Αναπνοή για μένα, τα φωτεινά απύθμενα σου μάτια, χωρίς τέλος

Αντίσταση στο υπαρκτό, στο κοινό και στο ίδιο.
Να μην μείνει ποτέ τίποτα.
Να δούμε ποιος θ’αντέξει υποχωρώντας.

Ανάτειλε.


Νοέμβριος, 2004