Πορείες

Πορείες χαραγμένες από χρόνια,
άνθρωποι διλήμματα, χαμένοι στις σκέψεις
αδύνατοι, βουβοί και εξαρτημένοι,
αναρωτιέμαι, που ζουν και πως.

Καθισμένος στο παγκάκι της ζωής,
παρατηρείς δρόμους να χαλιούνται και να χτίζονται
και εσύ ανήμπορος να σηκωθείς, να ξεφύγεις
γιατί τα πόδια σου δεν σε παίρνουν πια ...

Σκιές πεταγμένες στα πεζοδρόμια
να βρικολακιάζουν φωνάζοντας τις τύψεις και τις τιμωρίες
των λιγοστών περαστικών, που φοβούνται
και κρύβονται στα σιωπηλά τους, απρόσεκτα βήματα.

Πορείες ατέρμονες, προσωρινές, ανούσιες,
περιμένουν το τυχαίο συναπάντημα των περαστικών
νομίζοντας ότι η ευτυχία είναι πράγμα τυχαίο και γραμμένο
ενώ φλερτάρουν με τα χρώματα της νύχτας ... της δικιάς τους νύχτας.

Έλεος! Έλεος σε αυτούς που τις πορείες τους τις έχουν κλεμμένες!
Οργή! Οργή η ζωή, η απόφαση, η ανάγκη!
Αίσχος! Αίσχος η προσήλωση, η υποδούλωση, ο θάνατος!
Ντροπή! Ντροπή να χάνεσαι στις πορείες άλλων, πετώντας τις δικές σου!

Τελικά, οι πορείες ψεύτικες ... και εσύ ... απλά πλανιέσαι ...

Μια Μέρα Ζωής

Η ζωή είναι ωραία ...

Κάθε πρωί ξυπνά με χρώματα αφοπλιστικά,
Τραγουδά με τραγούδια αλλιώτικα,
Χορεύει χορούς ξεχασμένους

Η ζωή είναι εδώ ...

Ανάμεσα μας, φευγάτη κι όμως αληθινή,
Που φέρνει στο νου θύμησες, κάθε τόσο, αναμνήσεις παλιές,
Που τρέχει μπροστά, πάντα μπροστά, μ'ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Η ζωή δεν φεύγει ...

Επιμένει και νικάει, αγωνίζεται, παλεύει,
Δεν σταματάει ποτέ, ούτε για μια σπιθαμή χρόνου
Μένει όμως, στις καρδιές των ανθρώπων που την ονειρεύονται ...

Η ζωή προσπερνά ...

Αφήνει πίσω στιγμές, αισθήματα, δάκρυα, όνειρα
Δεν τα ποδοπατάει όμως, τους δίνει ανάσα και πνοή
Τα φέρνει στο φώς, τα κάνει αληθινά δικά της

Η ζωή τα βλέπει όλα ...

Τα καλά, τα ωραία, τα κακά και τα μαύρα,
΄Ομως δεν μετανιώνει, γιατί ξέρει, ξέρει πολλά,
Γιατί Ζωή σημαίνει Ελπίδα χωρίς όρια,
Γιατί Ζωή σημαίνει Όνειρο
Γιατί Ζωή σημαίνει απλά ζωή πλημμυρισμένη από φώς ...

19 Νοεμβρίου 2006

Χορεύοντας με τους Λύκους

Σπαρακτικές κραυγές, μοναξιά και σελήνη.
Η νύχτα φαντάζει ατέλειωτη στη χώρα των λύκων.
Λυσσασμένοι, αλλά περήφανοι, κυνηγούν τα θύματά τους
καθώς και τη ζωή που τους έταξαν να ζήσουν.

Ανησυχίες ξένες, ζωγραφισμένες στα γκρίζα τους μάτια.
Το πάθος, η αγωνία και ο τρόμος, το ένστικτο, το ζώο.
Δεν γνωρίζουν όρια, δεν υπάρχουν όρια.
Είναι απλά η ελευθερία της νύχτας. Ολέθρια.

Για τους υπόλοιπους οι νύχτες με σελήνη είναι ονειρικές,
Γι’αυτούς, οι νύχτες είναι βίαιες, απρόσμενες, αλλοπρόσαλλες.
Το συναπάντημα με την ανθρωπόμορφη πραγματικότητα
τους φοβίζει, κι όμως, την κατασπαράζουν.

Νύχτα, παθιασμένη νύχτα,
στα όρια της αντοχής και της αυτοπεποίθησης,
το μέτρο της ζωής και των άλλων καταρρέει.
Η κατατρεγμένη αλήθεια των ονείρων μας ουρλιάζει.

Δώστε στους λύκους, τους γκριζωπούς ελεύθερους λύκους
μια ευκαιρία ανάμεσα μας.
Χορέψτε μαζί τους ωσάν η νύχτα να μην τέλειωνε ποτέ.
Οι λύκοι είναι όντως ελεύθεροι.

Και ποιος ξέρει, ποιος μπορεί να κρίνει,
ίσως ο δικός μας κρυμμένος λύκος, με τα γκρίζα μάτια
γεμάτα φωτιά και αλήθεια, να διαπεράσει, να κατασπαράξει
ακόμα και την ίδια την νύχτα ... και θα αρχίσει να χορεύει.

Πρίγκιπες

Σκιές ανθρώπων, ανθρώπων ξένων αλλά ψεύτικων
που καραδοκούν κρυμμένοι στο ψέμα, την υποκρισία, το πάθος.

Δεν είναι αυτή η ζωή για πρίγκιπες,
που ξυπνούν με την αλήθεια στο στόμα,
τραγουδώντας τη χαρά,
ζώντας ανάμεσα στις ηλιαχτίδες ενός ήλιου αληθινού.

Πρίγκιπες και «πρίγκιπες», ζωντανοί και νεκροί,
άνθρωποι και ηθοποιοί,
η σκηνή αυτής της ζωής τους χωράει όλους,
οι χάρτινοι πύργοι φαντάζουν επιβλητικοί αλλά κρύβουν τη βρώμα,
τη μπόχα, το καμένο δέρμα.

Δεν είναι αυτή η εποχή για πρίγκιπες,
που ξέρουν να αγαπούν και να φιλεύονται,
που εξερευνούν τα μυστικά της ζωής, που τολμούν και ξεχωρίζουν,
που σπίτι τους είναι μόνο ολόκληρη η οικουμένη,
μαζί με τα σάπια της τα μέρη.

Υπάρχει μόνο η ελπίδα, χαραγμένη με αίμα βαθιά στη ψυχή,
που κλαίει και φωνάζει ότι τα πιο ψεύτικα, τα πιο μικρά θα πέσουν,
η άνοιξη θα ανθίσει και τα πουλιά θα λαλήσουν ακόμα και στα σάπια τα μέρη.

Κάθε σπιθαμή χαράς, κάθε χαραμάδα ελπίδας,
κάθε ροδοπέταλο ευτυχίας,
έχει φτιαχτεί μόνο για τους πρίγκιπες.
Για να μπορούν να αρμενίζουν ξέγνοιαστοι,
πραγματικοί και αιθέριοι στα κατακόκκινα πέλαγα της αλήθειας.

Όλοι θέλουμε να γίνουμε πρίγκιπες,
αλλά μόνο μερικοί θα αντέξουν να γίνουν.
Τα καρκινώματα της ψευτιάς πολλαπλασιάζονται αλλά δεν κερδίζουν,
δεν θα αφήσουν οι πρίγκιπες να κερδίσουν.

Οι πρίγκιπες συνθλίβουν, διαλύουν, εξαερώνουν τα σάπια τα μέρη,
και τότε οι χάρτινοι πύργοι πάντα καταρρέουν,
τα καρκινώματα σκοτώνουν τα υποκριτικά σώματα,
και το μόνο που απομένει είναι οι πραγματικοί άνθρωποι.

(προσεκτικά από τους "Πρίγκιπες")

10 Σεπτεμβρίου, 2005

Γέφυρες

Κτίστηκαν οι γέφυρες της εξάρτησης, ή μάλλον, μας τις έκτισαν,
και δεν φτάνει αυτό, τώρα θέλουν να τις περάσουμε.
Παρασυρμένοι από το άγνωστο μίγμα της τύχης και του όχλου.
Τι ειρωνεία, η γέφυρα στέκει, γιατί κτίστηκε να αντέχει … το βάρος.

Και αν κανείς παραστρατήσει, αν η δύναμη της ψυχής του τον οδηγήσει αλλού,
τότε βλέπει με άλλο μάτι τα βάθη μιας ανεξάρτητης ύπαρξης.
Μακριά από τις γέφυρες της ανελευθερίας, εκεί το ύψος ζαλίζει,
και η ζάλη παίρνει και φέρνει ανθρώπους άλογους, εξαρτημένους.

Άμα κανείς καταφέρει να περάσει τη γέφυρα,
που σχεδόν όλοι το καταφέρνουν αργά ή γρήγορα,
τότε η γέφυρα της υποκρισίας καταρρέει, γιατί δεν χεριάζεται πλέον.
Καταρρέει φυσικά γιατί της αξίζει να καταρρεύσει.

Η άλλη πλευρά όμως γελά, γελά και κοροϊδεύει μόνη.
Οι γέφυρες κτίζονται για να ενώνουν το κόσμο του αποδεκτού και του απαράδεκτου,
της ηθικής και της πλασμένης ηθικής.
Αυτοί που δεν πέρασαν την γέφυρα, αυτοί που επέλεξαν να μείνουν μόνοι,
ξέρουν την αλήθεια, την πραγματική αλήθεια, και πονάνε.

Πονάνε για τους άλλους, που νομίζουν πως ξέρουν ... οίκτος.
Είναι όμως θέμα επιλογής; είναι θέμα άρνησης ή αντίστασης;
Οι γέφυρες των κόσμων, των δικών μας κόσμων, δεν θα απαντήσουν,
δεν μιλάνε, μόνο ακούνε και οδηγούν το πλήθος ... και το ζαλίζουν.
Κι όταν κάποιος προσπαθήσει να περάσει στο αλλού, με άλλο τρόπο,
τότε τον πνίγουν ... οι γέφυρες.

Είναι τελικά επιλογή, επίπονη επιλογή.


29 Μαρτίου 2005

Ταξίδι

Ανατέλλει ... η πλώρη των ονείρων σε μια θάλασσα πόθων ... χαμένος

Ανατροπή, η λύση των ανθρώπων που ζουν

Απόσταση, η διάθεση παράλληλης ύπαρξης

Απρόβλεπτη ζωή, προβλέψιμοι άνθρωποι,
ένα ταξίδι στην άκρη του ματιού,
ένας μικρόκοσμος διακοσμημένος με μνήμες.

Ψάχνοντας εσένα, που είσαι κοντά όταν όλα φαίνονται μακρινά,
που ανατέλλεις και εσύ σαν καινούργια μέρα, μια ωραία μέρα.

Η παράνομη απήχηση του απαγορευμένου, του δειλού

να ενοχλεί την παρατημένη φτηνή ψεύτικη αλήθεια,
και εσύ, να βλέπεις ... απλά να βλέπεις.

Αντίθεση, ζώντας έξω από την υποκρισία της υπόδουλης ανοχής

Αναπνοή για μένα, τα φωτεινά απύθμενα σου μάτια, χωρίς τέλος

Αντίσταση στο υπαρκτό, στο κοινό και στο ίδιο.
Να μην μείνει ποτέ τίποτα.
Να δούμε ποιος θ’αντέξει υποχωρώντας.

Ανάτειλε.


Νοέμβριος, 2004

Χωρίς Όρια

...βροχής ξημέρωμα στις αδυναμίες της νιότης,
η αδυναμία της ύπαρξης δεσμευμένη στην πραγματικότητα
και της πονεμένης ματιάς το ξαφνικό ρίγος
ατελείωτα γοργά αδυσώπητα αμαρτωλά.

Η συνωμοσία του ονείρου στα φανταχτερά χρώματα της μέρας
νιώθει μόνη στην άβυσσο της πολεμικής αναταραχής.

Η ανυπαρξία της ύλης, το ράπισμα της εικόνας ο εχθρός μου.

Το κόκκινο το μαύρο το γκρίζο, χρώματα και οσμές
δεν μπορώ δεν αντέχω δεν είμαι

ΖΩ

Nύχτα Γιορτής

Νύκτα γιορτής όταν γνώρισα την ζωή,
μέσα στην καρδιά της καθημερινότητας,
ενάντια στις προβλέψεις και τα μάτια
του περίγυρου ...

Νύκτα γιορτής όταν γνώρισα εσένα,
που μου έδειξες ότι είμαι για μένα,
για να μπορώ να ζω ελεύθερος, ίσως
και μακριά από ‘σένα...

Ωραία νύκτα γιορτής όταν έζησα,
όταν μπήκα στο ποτάμι της αυγής
που με περίμενε τώρα χρόνια, και
με σπρώχνει σε άλλους κόσμους...

Δυνατή νύκτα γιορτής όταν γλέντησα,
τραγούδησα και έπαιξα μαζί σου ξανά
μέχρι που έφυγες, αφήνοντας την
λάμψη των ματιών σου στο σκοτάδι...

Νύκτα γιορτής από τότε μέχρι τώρα,
σ'ένα χορό ανέμων, γλέντι ξωτικών
όπου η σκληρή ζωή δεν έφτασε ποτέ,
ίσως και ν’άλλαξε...

Νύκτα γιορτής τώρα που γράφω, και
θέλω ξανά εσένα, που ζεις μόνο τις
χαρούμενες βραδιές στις ακρογιαλιές της
γαλήνης, σ’αγαπώ...


Γενάρης, 2004

Γιός του Φεγγαριού

Έχει νυχτώσει και πάλι καταμεσής της μέρας…
Τα δάκρυα του λυπημένου ορίζοντα, πέφτουν σαν βροχή
στα βάθη των ωκεανών, στα μακρινά μέρη της άγονης σιωπής …
Όλα μοιάζουν ίδια και βαρετά, ασυνήθιστα καθημερινά
ωσάν ο κόσμος να μην αλλάζει, ωσάν τα δάκρυα του
να πήγανε χαμένα.

Ο Γιος του Φεγγαριού, η αντίθεση στην οντότητα του χάους,
ο πόλεμος ενάντια στο απλό, το ίδιο, το άθλιο…
Ήταν γι’αυτόν ένα πανηγύρι ζωής και αντίθεσης, μια χαρούμενη
φάλαγγα μωσαϊκών που δεν σταματάει ποτέ, αλλά περπατά
απρόσκοπτη στα άβατα λιβάδια του εγώ…

Ο Γιος του Φεγγαριού, μαζί με τα άλλα της ζωής τα παράξενα,
τα διαφορετικά, κρατώντας στο χέρι τις πληγές του πλήθους,
χαμογελά ευτυχισμένος χορεύοντας ξέφρενα σε ρυθμούς
ακόμα και ξένους, κι όμως μπορεί…

Δεν τον σταματάει κανείς, δεν μπορεί να τον σταματήσει,
ούτε καν να τον αγγίξει … ντυμένος με φανταχτερό γκρίζο
μετάξι, προστάτης του ωραίου, ιππότης της χαράς, τραγούδι
του ονείρου…

Ο Γιος του Φεγγαριού, ελεύθερος και συνάμα δυνατός
κυρίαρχος του άδικου παιχνιδιού…

Ο Γιος του Φεγγαριού … ο μεγάλος κρυμμένος εαυτός σου …


Φεβρουάριος, 2004
Εμπνευσμένο από το τραγούδι «Hijo de la Luna», Mario Frangoulis
Στίχοι-Μουσική: José María Cano

Ποτέ

Ζητώ τα όνειρα που ξεχάστηκαν
όταν μου είπαν ότι μεγάλωσα
Ζητώ την απρόσμενη χαρά των τραγουδιών
που έχασα όταν ωρίμασα.

Παιχνίδι, ξεχασιά και μια μικρή μπάλα
που χάθηκε ... μια κούνια που έσπασε.
Τα δώρα του χρόνου λίγα,
τα δώρα της ζωής ακόμα πιο λίγα...

Η σπίθα υπάρχει, μπορώ να γίνω
ακόμα παιδί, να ζήσω σήμερα, κάθε στιγμή
κάθε ώρα είναι για μένα, ένα σύμπαν ολόκληρο.
Θέλω να μου ανήκουν τα πάντα...

Το βράδυ, πριν κλείσω τα μάτια,
ξέρω ότι έζησα, και θα ζω και την επομένη
ξέροντας ότι έζησα την προηγούμενη ..
και δεν θα πεθάνω ποτέ!

Κατακλυσμός Ονείρων

Η βασανισµένη σιωπή των άστρων να γίνεται φορτική,
τα σύννεφα να µαζεύονται στο προσκεφάλι του βασανισµένου ουρανού
ενώ ο ηχηρός σπαραγμός της κατατρεγµένης ελπίδας
διαπερνά σαν αστραπή την άφωνη ατµόσφαιρα.

Η αναµενόµενη καταιγίδα να ετοιµάζεται κι όµως,
η πονηρή πραγµατικότητα να προσπαθεί ακόµη µάταια να ξεφύγει.
Τα σύννεφα ακόµη να µαζεύονται στο µέσο του βασανισµένου ουρανού
αλλά πάντοτε η αντίσταση, η ελπίδα και το όνειρο να υποµένουν.

∆εν είναι πρωτόγνωρο για µας, το έχουµε υποστεί ξανά και ξανά,
το έχουµε, και µας έχει συνηθίσει όµως ακόµα το νιώθουµε αγνό,
πραγµατικό και ωµό όπως τις µέρες που µας χάριζε ζωή, όπως τότε,
που ο καθένας πρόσµενε να φυσήξει και πάλι ο ανατριχιαστικός αέρας.

Τα σύννεφα της δικής µας αχαριστίας ακόµη να πυκνώνουν και να
µαυρίζουν τον ουρανό της δικής µας πονεµένης συνείδησης.
Η καταιγίδα είναι πλέον κοντά, η ψυχή ακόµη βασανίζεται και τελικά
το σκηνικό να έχει στηθεί για το µένος και τη δύναµη που πάντα θέλαµε.

Ξαφνικά, εκεί που όλοι το περίµεναν,
να ξεσπά ο κατακλυσµός των ονείρων,
και εµείς να τον έχουµε αποθεώσει ενώ αυτός µας υποδουλώνει...
Η ειρωνεία της αντίστασης,
η ψευτιά της ελπίδας και ο χαµός του ονείρου,
όλα µπροστά µας και πάντοτε µακριά και βασανιστικά απρόσιτα.

Ο κατακλυσµός των ονείρων, η καταιγίδα της σιωπής,
η καταστροφή του πάθους.
∆εν είναι για µας αυτά,
δεν αντέχουµε άλλο να µην αποφασίζουµε για όλα.
Τα χέρια µας δεν είναι δουλεµένα αρκετά,
το µυαλό µας δεν το ‘χει πολυσκεφτεί.
Στο µάτι του τυφώνα, στο κέντρο της γης, στο βάθος της ψυχής, παντού ...

Ερωτήσεις

Ο κόσµος γύρω µου να χαλάει απρόσµενα,
δεν υπάρχει λόγος.
Να ζεις για άλλους χωρίς να ζουν για σένα
Πως;

Η πόρτα να κλείνει κι’όµως ο θόρυβος µένει,
µε τρελαίνει, µε βασανίζει, µ’αρέσει.
Για να ξεφύγω πρέπει να παραµείνω
Γιατί;

Και να βλέπει από µακριά αλλά
να µην σε φτάνει ποτέ χωρίς να σε κρίνει
και εσύ να ρωτάς,
Ποιός;

Το ρολόι στο κέντρο του κόκκινου άδειου τοίχου
να καταδιώκεται από όλους
ενώ το τσουβάλι του χρόνου να αδειάζει,
Πότε;

Στο τέλος και αφού προσβλέπεις για αλλού,
να σύρεσαι, να κλαις και να ταξιδεύεις
και ακόµα να διερωτάσαι,
Πού;

Ζωή

Σ’ένα χορό χωρίς τραγούδι,
σ'ένα ξεχασµένο ύµνο που
εξιστορεί τα πάθη µιας χαµένης ζωής
σ’ένα νεκρό κόκκινο λουλούδι.

Παντού και πουθενά,
ο Ένας ή ο κανένας
και στο τέλος του δρόµου, ο άλλος.
Ο άγνωστος εγώ του χαµένου εαυτού.

Να κάνεις τί, για να πας πού;
Να είσαι κοµµάτι µιας µικρής πραγµατικότητας.
Να προσπαθείς να σπάσεις το γυαλί
για να φτάσεις στο εκτυφλωτικό φως.

Και µετά, χωρίς φως, τι να γίνει;
Πού να πας, ποιόν να δείς και ποιός να σε δεί;
Χαµένη αλήθεια, φτηνών κόσµων µιας
αλλοπρόσαλης πραγµατικότητας.

Και οι φίλοι, τι γίνανε οι φίλοι;
Το τέλος του δρόµου, ο άλλος και αυτοί, όλοι εκεί.
Και εσύ να λείπεις ή να φτάνεις ή να χάνεσε.
Πονηρή παραµονή ελλειπούσης ουσίας.

Τελικά, το χώµα νεκρό, οι ανθοί µαύροι
και στο τέρµα το µηδέν ή το άπειρο,
Στο τέρµα ή στην αρχή, ο χαµένος ή ο κερδισµένος,
και ο αδεισώπητος δεσµός των φίλων να µένει,
σιωπηλός, µπλεγµένος καλός και κακός, γιατί;